الان تک و تنها تو سکوت آزمایشگاه نشستم و ضمن مطالعه روابط حاکم بر جریان های آشفته، ذهن آشفته خودم رو با نی نوا آروم می کنم.
من چیزی از موسیقی نمی دونم. ولی احساس می کنم این آهنگ با تمام آهنگهای دیگه، حتی در حد تیم ملی و جهانی، فرق می کنه.
انگار به طور کامل با فراز و فرود ذهن من سازگاره.
به یه زبانی حرف می زنه که از درکش عاجزم. بنابراین بارها و بارها گوش می دم تا ببینم چی می گه.
برخلاف تبلیغات غلط صدا و سیما که همیشه موقع عزاداری ها این آهنگ رو می ذاره و باعث می شه تا می شنویمش یاد این بیفتیم که سوگواریم و از آهنگ و کارتون خبری نیست، به نظر من فوق العاده آهنگ آرامش بخشیه!
+ نوشته شده توسط تکین در جمعه 29 آذر1387 و ساعت
20:55 |


